จากทฤษฎีสถาปัตยกรรมพื้นผิวเดียวสู่แนวคิดสถาปัตยกรรมผสานเมือง
SINGLE SURFACE THEORY  TO : URBAN ASCONTINUUM

ณฐภัทร วรรณชรา
Natthaphat Wannachara

“ในเมืองที่ถูกทำให้แตกเป็นส่วน ๆ ผ่านโครงสร้างกายภาพและระบบการใช้งาน เราจะสามารถออกแบบ ‘ความต่อเนื่อง’ ขึ้นมาใหม่ เพื่อฟื้นความสัมพันธ์ระหว่างผู้คน พื้นที่และกิจกรรมได้อย่างไร?”

โครงการนี้จึงหยิบยืมแนวคิดจากทฤษฎี สถาปัตยกรรมพื้นผิวเดียว (Single Surface Architecture) ซึ่งเดิมมุ่งลดทอนเส้นแบ่งระหว่างองค์ประกอบทางสถาปัตยกรรม ไม่ว่าจะเป็นพื้น ผนัง หลังคา หรือความแตกต่างระหว่างพื้นที่ภายในและภายนอก ให้กลายเป็นพื้นผิวต่อเนื่องเดียวกันที่เชื่อมโยงพื้นที่เข้าด้วยกัน

แนวคิดดังกล่าวถูกนำมาพัฒนาและขยายขอบเขตจากระดับอาคารไปสู่ระดับเมือง จนเกิดเป็นข้อเสนอ “สถาปัตยกรรมผสานเมือง” (Urban Continuum) ซึ่งมองสถาปัตยกรรมไม่ใช่วัตถุที่ตั้งอยู่ในเมือง หากแต่เป็นโครงสร้างเชิงพื้นที่ที่ทำหน้าที่เชื่อมโยงองค์ประกอบต่าง ๆ ของเมืองเข้าด้วยกันอย่างเป็นระบบ

พื้นผิวต่อเนื่องที่เกิดขึ้นจึงไม่ใช่เพียงรูปทรงทางสถาปัตยกรรม หากแต่เป็นระบบพื้นที่สาธารณะรูปแบบใหม่ที่แทรกตัวอยู่ในโครงสร้างเมืองเดิม ทำหน้าที่เชื่อมโยงพื้นที่เปิดโล่ง ทางสัญจร กิจกรรมสาธารณะ และชุมชนเข้าหากันอย่างลื่นไหลและต่อเนื่อง

ภายใต้พื้นผิวดังกล่าว ได้มีการกำหนดโปรแกรมการใช้งานที่สอดคล้องกับบริบทของแต่ละพื้นที่ เช่น พื้นที่พบปะ พื้นที่อ่านหนังสือ พื้นที่นันทนาการ พื้นที่กิจกรรมชุมชน และพื้นที่พักผ่อน เพื่อเปิดโอกาสให้เกิดการใช้งานที่หลากหลายและส่งเสริมการเกิดปฏิสัมพันธ์ทางสังคมในระดับเมือง